Zofia Reklewska-Braun (ur. 1939) – historyk literatury i teatru, pedagog, pisarka, dziennikarka i działaczka społeczna. Przez dziesięciolecia swojej działalności łączyła zainteresowania naukowe i literackie z pracą pedagogiczną, zaangażowaniem w życie Kościoła oraz działalnością na rzecz polskiej kultury – zarówno w kraju, jak i po emigracji w Stanach Zjednoczonych.

Urodziła się 8 września 1939 roku w Warszawie, w pierwszych dniach II wojny światowej, podczas niemieckiego oblężenia stolicy. Dzieciństwo spędziła w rodzinnym dworze ziemiańskim w Mirogonowicach na Sandomierszczyźnie. Wojna i pierwsze lata powojenne naznaczyły jej dzieciństwo dramatycznymi doświadczeniami: przeżyła niemiecką pacyfikację Mirogonowic i przejście frontu, a w 1945 roku jej rodzina została usunięta z majątku. Jej matka została aresztowana przez komunistyczny Urząd Bezpieczeństwa.

Do szkoły podstawowej uczęszczała w Ostrowcu, a następnie uczyła się w Warszawie. W młodym wieku rozpoczęła samodzielne życie i pracę zarobkową. Studiowała polonistykę na Uniwersytecie Warszawskim, gdzie w 1961 roku uzyskała tytuł magistra. Jeszcze podczas studiów pracowała jako nauczycielka języka i literatury polskiej w warszawskim liceum. Działała również w harcerstwie i występowała jako aktorka w Teatrze Klubu Inteligencji Katolickiej.

Po ukończeniu studiów związała się zawodowo z działalnością naukową, wydawniczą i teatralną. Pracowała jako redaktor w Państwowym Wydawnictwie Naukowym, w redakcji kierowanej przez wybitnego historyka teatru prof. Zbigniewa Raszewskiego. Po przeprowadzce do Lublina została sekretarzem literackim Teatru im. Juliusza Osterwy. W kolejnych latach mieszkała i działała również we Wrocławiu.

Istotną częścią jej życia była działalność społeczna i katolicka. Angażowała się w duszpasterstwa rodzin w Lublinie i we Wrocławiu, a w okresie stanu wojennego działała we wrocławskim Arcybiskupim Komitecie Charytatywnym. Była także członkiem Rady Społecznej przy kardynale Henryku Gulbinowiczu.

W 1985 roku, razem z mężem, reżyserem, dramaturgiem i historykiem teatru Kazimierzem Braunem, wyjechała do Stanów Zjednoczonych. Na emigracji kontynuowała działalność pedagogiczną i popularyzatorską. Uczyła m.in. w Buffalo State College, na State University of New York at Buffalo oraz w Polskiej Szkole im. ks. prałata Józefa Adamskiego w Buffalo. Angażowała się w życie amerykańskiej Polonii, działalność organizacji polonijnych oraz prowadzenie kursów przy parafiach katolickich.

Zofia Reklewska-Braun jest autorką i współautorką prac poświęconych przede wszystkim historii teatru, literaturze, kulturze oraz problematyce społecznej i religijnej. Wspólnie z Kazimierzem Braunem opracowała monografię „Teofil Trzciński” (1967), a wraz z Konstantym Puzyną przygotowała do wydania zbiór tekstów Jacques’a Copeau „Naga scena” (1972). Publikowała teksty naukowe w języku polskim i angielskim, artykuły teatrologiczne oraz hasła encyklopedyczne.

Jej działalność obejmowała również szeroko rozumianą publicystykę. Współpracowała z czasopismami w Polsce i Stanach Zjednoczonych, m.in. z wrocławskim „Nowym Życiem”, gdzie prowadziła stałą rubrykę „Życie rodziną”, a także z polonijnymi tytułami prasowymi, takimi jak „Nowy Dziennik” w Nowym Jorku, „White Eagle” w Bostonie, „Tygodnik Polonijny” w New Jersey i „Am-Pol Eagle” w Buffalo. Współpracowała także z polskimi rozgłośniami radiowymi w Nowym Jorku i Chicago.

Swoje doświadczenia obejmujące dzieciństwo w czasie wojny, utratę rodzinnego domu, życie w komunistycznej Polsce, działalność społeczną oraz późniejszą emigrację opisała w książce wspomnieniowej „Urodziłam się pomiędzy…”.

Za działalność na rzecz nauczania i upowszechniania języka polskiego, literatury oraz kultury polskiej w Stanach Zjednoczonych została uhonorowana Krzyżem Kawalerskim Orderu Zasługi Rzeczypospolitej Polskiej.

Od 1962 roku jest żoną Kazimierza Brauna. Mają troje dzieci: Monikę Braun, Grzegorza Brauna i Justynę Braun. Jej biografia, rozpięta między doświadczeniem wojny i komunizmu a wieloletnią działalnością na emigracji, pozostaje silnie związana z polską kulturą, teatrem, życiem katolickim oraz troską o zachowanie polskiego dziedzictwa poza granicami kraju.